Pindahmuziek

Black Joe Lewis is het wachten wel waard

2009-11-28T07:26:00.000-08:00

Black Joe Lewis & The Honeybears, 27-11-2009, Paradiso Kleine Zaal, Amsterdam

Op 27 juli dit jaar zou dit optreden al gaan plaatsvinden. Maar dat werd om duistere redenen afgeblazen. De Nederlandse aanhang verkeerde in onzekerheid. Zouden ze nog een keer komen? Ja, na maanden wachten komen ze dan uiteindelijk toch nog. Op een regenachtige novembernacht. Nacht ja, het concert wordt namelijk heel brutaal om half 1 's nachts gepland. Nou goed dan, we hebben nu zo lang moeten wachten, dat kan er ook nog wel bij.

Black Joe Lewis en zijn Honeybears lijken wat goed te willen maken. Ze komen namelijk al 3 minuten voor de geplande aanvangstijd het podium op. Gewaagd zetten ze meteen al een meezingertje in met Big Booty Woman. Misschien ligt het aan het tijdstip, maar het publiek blijkt geen warming-up meer nodig te hebben. Meteen wordt er meegezongen en een paar blanken dansen als debielen.

Op het podium zeven man. Een drummer die hooguit een beetje de maat aangeeft, een gitarist, een bassist die al zwetend geconcentreerd zijn lippen een beetje beweegt en drie blazers: twee saxofonisten en een trompetist. De blazers die netjes op een rijtje staan bewegen hetzelfde en alle bandleden dragen een witte blouse. In scène gezet dus, maar het optreden komt toch nog redelijk eerlijk over. Dat is vooral de verdienste van Black Joe Lewis zelf, de enige op het podium in de kleding die hij gewoon graag draagt. Lewis schreeuwt, lacht en speelt gitaar met veel energie en relaxtheid tegelijk.

Veel nummers van het debuut Tell 'Em What Your Name Is! komen langs. Vooral die nummers slaan aan in de halfvolle kleine zaal. Het publiek roept na afloop nog om een toegift, maar tevergeefs. Lewis en zijn band vinden het wel best. Zij hebben zojuist een solide showtje neergezet, waarbij vooral de band af en toe moet oppassen om niet te clichématig te worden.

Dinosaur Pile-Up | The Most Powerful EP in the Universe!!

2009-11-08T05:04:00.000-08:00

★★★½
alternatieve rock
Wat een flauwe titel en wat een spuuglelijke hoes. Dit kan nooit goed zijn, zou je denken. Maar ze stonden toch niet voor niks in het voorprogramma van de Pixies op 13 oktober in de Heineken Music Hall. Daar knalde dit Britse drietal stevig. Dat optreden duurde niet zo lang, want ze hebben nu eenmaal nog niet zoveel materiaal. Vandaar ook een verrassende Beatles-cover. Maar het eigen werk blijkt ook zeker de moeite waard. Nog geen volledig album, maar de eerste echte aanzet is daar met een EP. Vijf poppy songs gegoten in een vrij zwaar, soms zelfs noisy rockgeluid. Dat werkt wel. Het verbaast eigenlijk helemaal niet dat ze als support van de Pixies mochten aantreden. Net als deze grootheden binnen de alternatieve rock wisselt Dinosaur Pile-Up in hun songs hard en rustig af, zoals in Summer Hit Single. Twintig jaar geleden een goede formule, en dat is eigenlijk nog steeds zo. Niet heel vernieuwend, maar wel erg smakelijk. Alleen nog een goeie titel verzinnen voor het debuutalbum met graag ook een iets minder lelijke hoes. Dan hoeven ze voor de rest alleen nog maar hun liedjes te spelen en dan komt het wel goed.

The Felice Brothers, dát is pas brood!

2009-10-27T05:02:00.000-07:00

The Felice Brothers, 26-10-2009, Tivoli de Helling, Utrecht

Fans van The Felice Brothers zullen één van de twee voorprogramma's deze avond met afschuw hebben bekeken: die van het Engelse Stateless. Natuurlijk, als je van The Felice Brothers houdt hoef je niet per se alleen maar van rauwe folkrock te houden, maar het contrast is in dit geval wel erg groot. Stateless blijkt een slap popbandje met gelikte (samen)zang. Als ze er dan ook nog eens uitzien alsof ze net een catwalk hebben gelopen, dan weet je het wel. Twee van de drie bandleden dragen een petje en de drummer make-up. Die drummer, David Levin, is overigens wel het kleine lichtpuntje in het optreden van het drietal uit Leeds.

Genoeg over Stateless. Er was namelijk nóg een voorprogramma en die is stukken boeiender. A.A. Bondy (foto rechts) zet met zijn band een uiterst genietbare show neer. Qua geluid komt het al veel dichter bij The Felice Brothers en dat levert opgewekte reacties op bij het publiek. Bondy blijkt de kalmte zelve. Dat, en de praatjes die hij tussen de nummers door met het publiek maakt, zorgen voor een gevoel alsof Bondy al jaren tot je beste vrienden hoort. Maar dat relaxte moet niet verward worden met ongeïnspireerdheid of desinteresse. Integendeel. Bondy komt tijdens zijn nummers juist zeer geconcentreerd over en dat leidt tot een strak optreden. Het blijkt een ideale combinatie: geconcentreerd je liedjes spelen en in huiskamersfeer met het publiek babbelen. Dat laatste komt extra goed uit de verf als je over de gortdroge humor beschikt zoals dat van Bondy. Een voorbeeld: 'does anyone here has a dog called Harvey? We're very interested in this dog.' De Amerikaan keert na het optreden in Utrecht weer terug naar zijn thuisland. Of zoals hij het zelf verwoordt: 'the land where money is worthless'.

Twee voorprogramma's voor The Felice Brothers dus. Coldplay had eerder dit jaar in het Goffertpark ook twee voorprogramma's. Zijn The Felice Brothers dan zo'n grote band? Ja, dat zijn ze. Maar in ander opzicht dan Coldplay. Waar de Britse band vooral op commercieel vlak 'groot' is, zijn The Felice Brothers dat op muzikaal vlak. Beroemd zullen ze nooit worden, daar zijn ze een paar decennia te laat voor geboren. In de jaren '60 kon je van folkrock rijk worden, nu niet meer. Dat deze broers en hun vrienden het op bijvoorbeeld Woodstock goed gedaan zouden hebben bewijzen ze in Utrecht. Één van de broers zit overigens niet meer in de band. Drummer Simone Felice vertrok om zich te richten op zijn nieuwe band The Duke & The King. Jammer, maar gelukkig zijn de andere broers, Ian en James, wel nog steeds aanwezig. James valt, mede door zijn uiterlijk, moeilijk te missen. Met zijn bolle buik, volle baard en hoed straalt hij een en al warmte uit. James bepaald met zijn piano- en harmonicaspel een aanzienlijk deel van het geluid van de band. Hij en zijn broer Ian zijn duidelijk de belangrijkste schakels. Opvallend: als je leadzanger en gitarist Ian ziet staan naast James, dan geloof je bijna niet dat het broers zijn. 'Skinny' Ian zit blijkbaar op een heel ander dieet dan James. Zijn dunne stemgeluid doet trouwens af en toe denken aan Bob Dylan, maar dat is een cliché voor de fans.
Het vijftal wisselt rustige en drukke nummers af. Vooral de wat snellere nummers doen het live goed. Tijdens die nummers laat violist Greg Farley zich nadrukkelijk zien. Als een bezetene danst en springt hij over het podium met een wasbord. Zijn tegenpool is bassist Christmas Clapton. Misschien was het de vermoeidheid - hij durft te gapen tijdens het optreden - maar hij maakt in ieder geval niet bepaald een enthousiaste indruk. Gelukkig is de rest dat wel. Greg en Ian gooien een half brood in het publiek bij Take This Bread en ze eindigen met het vrolijke Whiskey in My Whiskey, gezongen door de altijd heerlijk schorre James. Dat lied is ze op het lijf geschreven. Als whiskey een geluid zou hebben, dan zou het klinken als The Felice Brothers.

Het wonderkind is nu een magiër

2009-09-29T09:22:00.000-07:00

Patrick Wolf, 28-09-2009, Paradiso Grote Zaal, Amsterdam

Het eerste waar je op let bij een optreden van Patrick Wolf is hoe hij er uit ziet. Deze keer komt de charismatische Londenaar op in een gewaad met veren, een blonde pruik, veel glitters en uiteraard make-up. Het uiterlijk van een kunstenaar die zichzelf serieus neemt. Niet iedereen zal zijn uitdossingen even goed kunnen waarderen. Die vinden Wolf maar een overdreven showmannetje. Maar ook showmannetjes zijn er in allerlei soorten en maten. Wolf is er eentje van het type dat serieus genomen wordt. Dat blijkt deze avond terecht te zijn.

Zijn stem is in topvorm en dan kan hij er in feite alles mee doen wat hij maar wil. Hoog, laag, snel en soms zelfs opera-achtig. Op piano, viool, ukelele en elektrische gitaar (goede kans dat ik een instrument vergeet) laat hij zien waarom hij ooit een wonderkind werd genoemd. Nu heeft hij daar de leeftijd niet meer voor. Laten we hem dan magiër noemen. Want magie is het, wat Wolf over het publiek van Paradiso uitspuwt. Bijna was hij gestopt met muziek maken. Mede door de zelfmoord van twee vrienden raakte hij in een depressie. Voor deze twee schreef hij het nummer The Sun Is Often Out. Met dat nummer krijgt Wolf de Grote Zaal van Paradiso stil. Op plaat nog begeleid door strijkers, hier enkel zichzelf begeleidend met piano. Kippenvel door de enorme emotie in zijn zang. Na afloop van het nummer barst het publiek uit in een groot applaus zonder gejuich. Juichen kunnen ze even niet meer, met allemaal een brok in de keel.

Wolf bedankt het publiek en gaat verder met zijn show. Want hoe goed de band ook is, het is de show van Patrick Wolf. We krijgen nog twee verkleedpartijen, de witte melkflessen van Wolf en zijn tepels te zien. Ook tikt hij, ogenschijnlijk zonder al te veel moeite, nog even drie wodka's weg.

Wolf zorgt in alle opzichten voor een bijzondere avond. Hij laat bijna alles van zichzelf zien, op zowel lichamelijk als muzikaal vlak. Hij blijkt zelfs te kunnen rocken als hij op een metalgitaar (!) speelt. Het toont de grote diversiteit van Patrick Wolf aan. En met die diversiteit zou hij makkelijk een uur langer kunnen boeien dan de anderhalf uur dat hij deze avond op het podium staat. Misschien viel de wodka dan toch niet zo goed.

Monsters of Folk | Monsters of Folk

2009-09-24T03:27:00.000-07:00

★★★½
folk(rock)
Monsters of Folk is een zogenaamde ‘supergroep’. Mensen verwachten van supergroepen altijd dat ze drie keer zo goed werk leveren als de leden bij hun eigen bands. Dat zou dus betekenen dat het debuut van Monsters of Folk drie keer zo goed moet zijn als My Morning Jacket (Jim James), Bright Eyes (Conor Oberst) en M. Ward. Zo redeneer ik niet. Iedereen verdient een eerlijke kans. Het zou dus oneerlijk zijn om de lat voor supergroepen hoger te leggen. Niet alleen oneerlijk voor de groep, maar ook jammer voor jezelf als luisteraar. Het wordt namelijk moeilijker te genieten van iets waarvoor je de lat hoger hebt gelegd. Het eigen werk van de bandleden is duidelijk te herkennen in de nummers. Zo is Ahead of the Curve duidelijk een Conor Oberst-liedje en is Slow Down Jo zonder twijfel van M. Ward. Het is dan ook niet heel anders dan hun solowerk. M. Ward speelt weer op dezelfde gitaar als altijd. Maar om te spreken van een verzamelplaat met nieuw werk van elk van het drietal apart, gaat te ver. Er zijn, zo lijkt het tenminste, ook nummers samen geschreven, zoals de mooie opener Dear God (Sincerely M.O.F.). En ook opvallend: in Temazcal overheerst de gitaar van Ward, maar horen we Oberst zingen. Uitmuntend zangwerk van alledrie, waarbij Jim James het meeste opvalt met zijn prachtig heldere en hoge keelstem. Monsters of Folk klinkt vol en soms zelfs christelijk groots. Kan komen doordat de drie allemaal een prominente rol willen spelen met hun gitaar. Maar ook de samenzang helpt daarbij. Dat gitaarspel is overigens perfect. Er wordt niet zozeer gespeeld met virtuositeit, maar wel met gevoel, en daar draait het om. Oh ja, nu vergeet ik eigenlijk een vierde Monster: Mike Mogis. De Multi-instrumentalist bespeelt een aanzienlijk deel van de instrumenten op de plaat en is ook nog eens de producer. Maar bij Monsters of Folk draait het toch echt om Jim James, Conor Oberst en M. Ward. Ze zijn samen niet drie keer zo sterk als solo, maar fans van de mannen die dat niet eisen, zullen aan deze samenwerking veel plezier beleven.

A Place To Bury Strangers | Exploding Head

2009-09-23T15:22:00.000-07:00

★★★★½
shoegaze
Eens in de zoveel tijd heb je zo’n album dat bij de eerste luisterbeurt als een vuiststoot midden in je gezicht aan komt. Dat had ik eerder bij The Black Angels. Ook bij de eerste keer Oneida begon mijn neus spontaan te bloeden. En recent nog bij the Gaslamp Killer. Dat waren artiesten die ik toen nog niet kende. A Place To Bury Strangers kende ik wel al. En toch zat ik met verbazing op mijn stoel bij de eerste luisterbeurt van hun nieuwe album Exploding Head. Grotere verbazing dan twee jaar terug, toen ik het debuut hoorde. Exploding Head is namelijk anders. Hij is harder. En dan te bedenken dat APTBS na hun debuut al de eerste band was waar ik aan dacht, als ik iemand harde muziek moest adviseren. Nu dus nog harder. De muziek stompt je in een hoekje van je kamer waar je vervolgens geniet met een bloedlip. Maar je vindt het lekker. Om van dit album te genieten moet je dan ook wel een beetje een masochist zijn. Als je dat bent, dan heb je echt goud in handen. Want wat een adrenalinestoot krijg je van deze plaat. Dan voel je je gewoon echt even te groot voor je huid.

De legende als support van de schertsfiguur

2009-08-30T04:02:00.000-07:00

Rock 'n Roots Guitarnight Gary Moore, Jan Akkerman, 29-08-2009, Heineken Music Hall, Amsterdam

Een uitverkochte HMH gisteravond bij de Rock 'N Roots Guitarnight. Dat is niet zo gek, want er staan twee grote namen op het programma: Jan Akkerman en Gary Moore. Aan de reacties van het publiek te horen bij beide acts, komt het gros voor de Brit. Een mak publiek bij de inmiddels 62-jarige Akkerman die als veredeld voorprogramma mag aftrappen. En dat moet stipt op tijd gebeuren, want anders wordt Gary boos. Om acht uur, geen minuut later, komt Akkerman met zijn band op. Ondanks zijn leeftijd weet hij nog altijd een geweldige show neer te zetten. Dat doet hij niet alleen. Op het podium valt meer te zien dan alleen de gitarist. Neem de drummer, een octopus die lachend in de rondte slaat. Een beest. Maar zo'n drummer heb je ook wel nodig, wil je nummers kunnen spelen van Focus, de vroegere band van Akkerman. Die zijn vaak snel. De band blijkt ook van meerdere markten thuis. Er komt zoals verwacht wel een beetje blues voorbij. Maar toch zeker ook een zootje progrock en zelfs hardrock. Het 50+-publiek volgt het schouwspel timide, in de veronderstelling dat hun Gary dit allemaal wel even doet vergeten. Na een lofzang op wijlen Rob Hoeke doet zoon Ruben Hoeke, een van de beste gitaristen van Nederland, nog even een duit in het zakje. Met hem erbij wordt gezorgd voor het perfecte einde, door af te sluiten met het Hocus Pocus van Focus.

Gary Moore zet in tegenstelling tot Akkerman een zeer eenzijdige show neer. Het feit dat Gary Moore een ware gitaarvirtuoos is, is misschien wel het probleem. Anderhalf uur lang zijn de solo´s van Moore bijna het enige dat we krijgen voorgeschoteld. Dat gaat enorm vervelen. Het lijkt helemaal om Moore te draaien, de rest van de band doet er niet toe. De voornaamste vraag na deze avond is of Moore überhaupt wel weet dat hij een band achter zich heeft staan. Gek genoeg vindt het publiek het allemaal geweldig. Alsof het een stel peuters betreft die de Teletubies kijken. ´Nog een keer, nog een keer´. Want ondanks dat het steeds hetzelfde is, blijft het publiek klappen en juichen. Maar goed, 39 euro is natuurlijk ook niet niks, dus je kunt het ze niet echt kwalijk nemen. Moore zit gevangen in zijn eigen muzikale wereldje. Dit is wat het publiek wil en hij doet het. De gekke bekkies tijdens zijn solo´s bijvoorbeeld, dat heeft ie zichzelf aangeleerd natuurlijk. En dan die clichétitels. Alsof ie ze ter plekke verzint. Ik kan ze niet meer herinneren maar ik zou er zo zelf een paar kunnen verzinnen: Too Much Love, Your Love is the Best I Got, Still Loving the Blues. En dan nog zoiets gemaakts: twee keer terugkomen. Nooit begrepen. Zou hij er zelf nog wel plezier in hebben?

Conclusie na deze avond is dat het 'voorprogramma' oneindig veel meer indruk maakt dan het zogenaamde hoofprogramma. Moore zal niet blij geweest zijn met Akkerman als voorprogramma, want de niet te vermijden vergelijking kan Moore helemaal niet aan. Gary, ga toch alsjeblieft iets doen wat je zelf leuk vindt. En Jan, tja, die bewijst maar weer eens dat hij een levende legende is.

God Help The Girl | God Help The Girl

2009-08-16T05:41:00.000-07:00

★★½
candy pop
Zoeter dan Belle & Sebastian gaat niet lukken, vermoedde ik tot voor kort. Maar het blijkt wel degelijk te kunnen. God Help The Girl heet het. Hier wordt alleen wel vals gespeeld. Want dit is misschien wel een nieuwe groep, de frontman heet Stuart Murdoch en dat is, toevallig of niet, ook het brein achter Belle & Sebastian. Murdoch heeft werkelijk alles dat niks met Rock 'n Roll te maken heeft. Om dit nog maar eens te bevestigen, maakt hij nu een musicalfilm. Als hater van musicals en liefhebber van Belle & Sebastian kan ik hier natuurlijk wel om janken. Maar nu hoef je niet per sé de film te zien om de muziek te horen. Die ligt namelijk los van de beelden op cd in de winkel. En die muziek is zoet als een Werther's Original reclame. Ook al heb je alleen de muziek, je ziet bij het horen ervan de hele musical al voor je. Stuart Murdoch met een witte roos op zijn piano, terwijl een van zijn vijf zangeressen haar nek breekt als ze een stervende zwaan nabootst. En in de vrolijkere scènes (Funny Little Frog zou daar wel bij passen) wordt een in groen gehulde en op zijn hurken zittende Murdoch op zijn wang gekust en verandert in een geile prins. Nou goed, het is dus wel duidelijk dat muziek en zang mierzoet zijn. En dat zal niet iedere nog aan zijn seksuele voorkeur twijfelende tiener durven te waarderen, maar voor hen is dit sowieso niet gemaakt. De melodieën zijn weer mooi en daar draait het om. Op de plaat staan een paar Belle & Sebastian-songs, zoals het eerder genoemde Funny Little Frog. Misschien wel omdat Murdoch over zijn creatieve hoogtepunt heen lijkt te zijn. Dat merkten we al een beetje op het laatste Belle & Sebastian-album, The Life Pursuit uit 2006. Meer vullertjes. Het vaatje met snoepjespopmelodietjes raakt leeg, om met nog maar een cliché te smijten. Maar Murdoch houdt zijn aanhang in ieder geval weer even zoet met dit degelijke plaatje die naar het einde toe net iets te veel inkakt om een voldoende te scoren.

Rock Plaza Central | ...at the moment of our most needing or if only they could turn around, they would know they weren't alone

2009-08-02T09:03:00.000-07:00

★★½
folk / americana
Rock Plaza Central is het schoolvoorbeeld van een grillige band. In 2006 brachten ze are we not horses uit, een plaat vol met scherpe folksongs. Het is tot op de dag van vandaag zelfs één van de beste folkalbums die ik heb gehoord. En dat zegt wel wat. Maar toch kan ik die plaat niet echt heel vaak draaien. Je moet er echt voor in de stemming zijn en hoofdverantwoordelijke daarvoor is zanger Chris Eaton. Eaton's dunne en unieke stem laat het eigenlijk nooit afweten, ook niet op het nieuwe album. Maar het is zó'n typische stem dat je er absoluut niet ieder willekeurig moment van de dag naar wilt of zelfs kunt luisteren. Ook de muziek is heel erg eigen. Scherp en tegelijk heeft het toch ook iets warms. Op are we not horses resulteerde dit in twaalf briljante liedjes. Het deed een beetje denken aan grootheden binnen het genre Neutral Milk Hotel. Na een overdonderende plaat als are we not horses mag je niet verwachten dat ze dat kunstje weer 'even' herhalen op de nieuwe plaat. Dat gebeurt dan ook niet. Maar ...at the moment of our most needing or if only they could turn around, they would know they weren't alone (helemaal geen onnodig lange titel) valt wel erg tegen. De 7-koppige band klinkt weer uitstekend op elkaar ingespeeld en daar ligt het dan ook niet aan. Waar het wel aan ontbreekt zijn pakkende liedjes. Alleen Oh I Can en Holy Rider halen het oude vertrouwde niveau. Jammer, maar het toont de grilligheid van deze band aan. Zo kunnen ze enorm pieken, en zo kunnen ze opeens enorm tegenvallen. ...at the moment of our most needing is een tegenvaller, maar een volgende plaat (vermoedelijk in 2012) gaan we sowieso weer checken. Want dat is een pluspuntje van grilligheid, je weet simpelweg niet wat er in de toekomst nog gaat gebeuren. Dit is geen voorspelbare band en dat houdt het spannend.

Deer Tick | Born On Flag Day

2009-07-27T07:55:00.000-07:00

★★★
folkrock
Geboren op Flag Day? Wat is nou weer Flag Day? Nou, beste Pindahaai, dat is een nationale feestdag in Amerika, op 14 juni. Op die dag in 1777 werd namelijk de nieuwe vlag aangenomen. Wat dit met Deer Tick te maken heeft? Nou, heel simpel. Zanger, gitarist en songwriter John McCauley III van de band is op 14 juni geboren. Wat een feest. Genoeg reden voor een nieuwe cd. De tweede cd van de band uit Providence, Rhode Island. Gezien het eerste album, War Elephant uit 2007, is dat iets om naar uit te kijken. Die plaat stond bol van de lekkere rammelfolk. En dat dunne, snijdende stemmetje van McCauley paste er perfect bij. Beetje country, en dan heb je al snel een über-Amerikaanse plaat. Als je nieuwe plaat dan Born On Flag Day heet, dan moet die natuurlijk minstens zo Amerikaans klinken. En zo klinkt ie dan ook. Maar toch is er wel iets veranderd aan het geluid van Deer Tick. Dat verschil is niet uit te drukken in het genre, het is namelijk nog steeds folkrock. Maar nu begint op een aantal nummers de rock daar iets meer de overheersen. Ze worden iets harder. Misschien zelfs wel iets professioneler, in zin van dat het niet meer klinkt als kampvuurmuziek. Je ziet de band al voor je rond een kampvuur, scotch drinkend, allemaal een peukkie, en dan lekker rammelfolk spelen. Dat beeld is nu een beetje weg, en dat is jammer. Want er staan nog wel een paar rammelnummertjes op, en laten die nou juist het lekkerst zijn. Houston, TX of Friday XIII bijvoorbeeld, een lief duet tussen McCauley en een of ander countryzangeresje. Een goede band is het zeker. Maar de hardere liedjes zijn het toch net niet. Voor de volgende keer dus: óf beter je best doen op die rocknummers, óf gewoon weer terug naar de rammelfolk. Stiekem hoop ik gewoon op het laatste.

Deer Tick live: 26 november Paradiso, Amsterdam, 28 november Merleyn, Nijmegen, 29 november Toutpartout 15 Years Birthday Night, Botanique, Brussel.

Crystal Antlers | Tentacles

2009-07-24T08:12:00.000-07:00

★★★½
experimentele rock / psychedelische rock
De keiharde EP die ze vorig jaar uitbrachten overdonderde en verraste. Een kleine 25 minuten schreeuwerige psychedelische noiserock. En nog kwaliteit ook. Maar niet te vaak opzetten, want dat trek je niet. Het baarde meteen zorgen voor de aanstaande langspeler. Want de EP was eigenlijk al lang genoeg. Daar lijken ze op het volledige album, genaamd Tentacles, rekening mee te houden. Veertig minuten duurt ie. Maar niet puur en alleen het knalwerk. Zo mag je al even rustig inkomen met Painless Sleep. En dan steeds na een paar ruige songs een rustmomentje. Die duren meestal maar een minuut of twee, maar dat is genoeg om even een slokje water en een hapje lucht te nemen. Het is trouwens maar net wat je een rustmomentje noemt. Een lang uitgestrekt psychedelisch stuk met veel gerommel is voor sommigen juist heel vermoeiend. Je moet dan ook echt wel tegen de muziek van Crystal Antlers kunnen. Je moet het leren luisteren. Wat daarbij kan helpen is een bezoekje aan een live-optreden van de Amerikanen. In april speelden ze in de bovenzaal van Paradiso menig trommelvlies aan gort. Maar verdomme, ze zijn goed. De energieke neger die staat te dansen als een malle achter zijn percussie steelt de show. Terug naar het album. Kritiekpunt is dat sommige songs een beetje op elkaar lijken. Net als de schreeuwzang van Jonny Bell. Ook staat er geen absolute kraker op, zoals Parting Song for the Torn Sky op EP. Al met al een prima debuut, maar opvallend genoeg niet zo goed als de EP. Dus is vooral het advies: ga ze live zien. Bijvoorbeeld op Lowlands eind augustus.

The Dead Weather | Horehound

2009-07-12T08:10:00.000-07:00

★★★
garagerock
Alweer een nieuwe band van Jack White. Eerst gitarist en pianist bij The White Stripes, toen gitarist van The Raconteurs en nu dan drummer (!) bij The Dead Weather. En natuurlijk zanger van alledrie. Beetje flauwe bandnaam. Maar dat is de muziek zeker niet. Kan ook bijna niet anders met naast White, Dean Fertita (Queens of the Stone Age), Alison Mosshart (The Kills) en Jack Lawrence (bassist The Raconteurs) in de gelederen. Vooral Mossheart is een opvallende naam. White heeft natuurlijk ervaring met het werken met een vrouw, maar het verschil is dat deze wél kan zingen. En daarbij past haar stem erg goed bij die van White. De muziek valt goed te vergelijken met de rauwere Raconteurs-nummers. Het is dan ook niet heel vernieuwend allemaal. Maar lekker is het wel. Je gaat je spontaan cool voelen als je met dit plaatje op de iPod door Amsterdam banjert. Snel, energiek en rauwe gitaarpartijen van Fertita. Maar ook een mooi rustig bluesnummertje met Will There Be Enough Water?. En een weinig bijzondere Dylan-cover (New Pony). Wel nog het lekkere en volledig instrumentaal walsje 3 Birds, één van de hoogtepuntjes. Niet heel vernieuwend, maar wel een redelijk divers debuutalbum van deze supergroep. Maar al met al is The Dead Weather overduidelijk de minste van de drie bands waar Jack White lid van is.

Alcoholic Faith Mission | 421 Wythe Avenue

2009-07-10T14:57:00.000-07:00

★★★★
folktronica / droompop
Na één draaibeurt concludeer je maar alvast: dit duo uit Kopenhagen slaagt in haar dronkenschapsmissie. Die dromerige zang en hoe de plaat bijna in slow motion lijkt te worden afgespeeld; bij de opnames zijn er zonder twijfel een paar flessen aquavit doorheen gegaan. Of toch niet? Na een aantal luisterbeurten kom je er achter dat over werkelijk alles is nagedacht. De details vallen langzaam maar zeker op hun plek. Overal zitten kleine geluidjes verstopt, waardoor je na tien luisterbeurten nog steeds nieuwe dingen ontdekt. Een beetje á la Broken Social Scene. En dan niet alleen qua geluid en het grote aanbod aan instrumenten. Een titel als Painting Animals In Watercolours zou zomaar op een plaat van de Canadese supergroep kunnen staan en daarbij doet de intro van dat nummer ook nog eens aan Lover's Spit denken. Toch houdt het Deense duo er een duidelijk eigen geluid op na. Het flinterdunne lieve stemmetje van Sune Sølund en de zachte fluisterstem van Thorben Seierø dragen bij aan de rustige sfeer die overheerst op 421 Wythe Avenue. Zonder dat het zoetsappig wordt. Integendeel. In een van de ‘liedjes’ op de plaat, Gently, zingt Sølund hoe ze zachtjes geneukt wilt worden. De manier van zingen maakt dat de woorden niet lomp overkomen. Ze nemen de tijd voor hun nummers. Als ze iets mooi vinden, dan schromen ze niet om dat stuk ook gewoon lekker lang door te laten lopen. Beste voorbeeld daarvan is Sweet Evelyn. Met 10 minuten en 51 seconden het langste nummer, maar absoluut geen lange zit, dankzij de kalme geluidjes die als een gemoedelijk beekje je oor instromen. Dit plaatje verbaast. En als je denkt het wel zo’n beetje gehad te hebben, horen we in het slotnummer Time zowaar nog een trompetje voorbij komen. Dronkenschap tijdens de opnames? Absoluut niet, daarvoor is 421 Wythe Avenue met te veel precisie gemaakt. Misschien wel de ultieme relaxplaat.

Alleskunner Edan, koning van de turntable

2009-06-20T15:02:00.000-07:00

Edan & Dagha, 20-06-2009, Melkweg Oude Zaal, Amsterdam

Een positief artikel in de OOR en als Melkweg-lid kan je er zelfs gratis naartoe. Het mag blijkbaar niet baten. Een meer dan halflege Oude Zaal bij het optreden van Edan. De mensen die de Amerikaan uit Boston wél boeiend genoeg vinden om wat tijd voor vrij te maken worden rijkelijk beloond. The Humble Magnificent, zoals Edan ook wel genoemd wordt, laat zich door de lage opkomst bepaald niet uit het veld slaan. Hij laat zich zien als begenadigd rapper, komiek en gitarist (!), maar bovenal als meester van de turntable. Hij verheft het 'turntablism' tot pure kunst. Nee, Edan is niet zomaar weer iemand die kan rappen en aardige beats fixt. Edan lijkt vastberaden om iets nieuws neer te zetten. Dat doet hij deze avond niet alleen. Aan zijn zijde namelijk Dagha, een vrolijke rapper, met net als Edan een das om zijn strot.

Eigenlijk is het te veel om op te noemen wat er allemaal gebeurt. Bij een van de eerste nummers springt Edan al van het podium om daar al rappend (met die geweldige razendsnelle flow) het publiek met een 'box' te begroeten. Hoe hij met een soort van gillende antenne Wij Houden van Oranje op zijn turntable speelt, briljant. Meesterlijke samples van onder meer The Velvet Underground (Femme Fatale), The Beatles (Strawberry Fields Forever) en Led Zeppelin (Moby Dick), waarbij Dagha met een sixtiespruik aan komt zetten. Of Dagha die plastic bloemen richting de vrouwen in het publiek gooit. En niet te vergeten Edan die met Bob Dylan-pruik plots gitaar begint te spelen. Natuurlijk met de nodige geluidseffecten erdoorheen. Want de geluidseffecten maken de avond overgetelijk en het scratchen is van ongekend hoog niveau.

Het dwingt respect af om voor een slecht gevulde zaal een zeer energieke show neer te zetten. Voor wie doen ze dat toch? Dat wordt duidelijk aan het einde, wanneer Edan afscheid neemt met de opmerking dat de vrouwen in de zaal na de show best even bij hem langs mogen komen. Een snoeperd? Natuurlijk. Maar als er iemand is die dat mag, dan is hij het wel.

De Rabozaal

2009-06-16T03:57:00.000-07:00

Jaren geleden werd bekend dat Melkweg, Stadsschouwburg Amsterdam en Toneel Groep Amsterdam bezig zijn met de bouw van een nieuwe gezamenlijke zaal: de Rabozaal. De zaal komt te liggen aan de achterzijde van de Stadsschouwburg, boven de Melkweg.

Rabobank financiert de Rabozaal. Volgens schouwburgdirecteur Melle Daamen is toneel voor sponsoring lastig. "Een stuk van Shakespeare dat wordt uitgevoerd door Toneel Groep Amsterdam, kan heel traditioneel zijn, maar er kunnen ook naakte mensen over het podium rennen", zegt Daamen in Het Parool. "Wij waren dus al blij dat een groot bedrijf het aandurfde met ons in zee te gaan."

Het idee voor een nieuwe zaal lag er al heel lang. Vijftien jaar geleden wilde de toenmalige artistiek leider van Toneelgroep Amsterdam, Gerardjan Rijnders, een theaterzaal die in niets leek op de in zijn ogen ouderwetse Stadsschouwburg. Hij noemde het een "monument voor een gestorven toneelvorm, een ouderwets operavehikel". Het liefst had hij het interieur volledig gesloopt, maar daar waren enkele bezwaren tegen, onder meer van de toenmalige directeur van de Stadsschouwburg, Cox Habbema.
Maar Rijnders zou hoe dan ook zijn droom verwezenlijken. Mocht hij de bestaande zaal niet afbreken, dan moest erachter maar een zaal bij komen. En dan wel een met vlakke vloer.
Het plan was technisch en zakelijk gezien echter niet te verwezenlijken. Het was bijvoorbeeld niet mogelijk de zalen zodanig te scheiden dat ze beide tegelijk bespeeld konden worden.
Toen kwam het plan van de achterburen van de Stadsschouwburg, de Melkweg. De directeur van de Melkweg Cor Schlösser, bedacht dat de vlakkevloerzaal in de schouwburg er toch zou kunnen komen als die deels over de Melkweg zou worden geschoven. En dat is nu gebeurd.

De Melkweg en Stadsschouwburg zijn met de nieuwe zaal opeens heel naaste buren. In de puzzel hoe de tweede zaal voor de schouwburg te realiseren zou zijn, werd de huidige constructie verzonnen, die boven de Melkweg hangt, ontworpen door architect Jim Klinkhamer. De Melkweg, waar in 2007 de verbouwde zaal The Max werd opgeleverd, staat nu met de Stadsschouwburg in verbinding. Een glazen gang verbindt de oude schouwburg met het nieuwe deel. Aan de kant van de Lijnbaansgracht kun je de gasten zien lopen. Achter het glas op de begane grond, waar de Lijnbaansgracht voor een klein gedeelte weer wordt opengelegd, kijken passanten in nog een repetitieruimte.

De bouw bracht veel denkwerk met zich mee, vooral op logistiek gebied. Het betekende dat tussen het oude en nieuwe gebouw een doorgang moest komen. Dit werd ingenieus opgelost door een poort in de achterwand op de tweede verdieping te plaatsen die toegang geeft tot de aanbouw. Met één stap komt de bezoeker van de oude schouwburg in het nieuwe gedeelte. Om de band tussen oud en nieuw te accentueren hebben de makers de achterwand van glas gemaakt zodat je de bakstenen achtergevel van het gebouw ziet. De zaal zweeft op veertig meter hoogte boven de Max en verbindt Melkweg en Stadsschouwburg.
Artistiek leider van het Rabozaal-project Ivo van Hove is al sinds 1999 betrokken bij het plan. "Het is een flexibele zaal geworden. Een vlakkevloertheater, met tribune. Maar de tribune kan ook afgescheiden worden, en dan is het een black box." In de zaal is plek voor vijfhonderd stoelen. Het podium is enorm: 29 meter breed en 19 meter diep. De zaal kan in allerlei variaties worden uitgeklapt.

Toneel Groep Amsterdam gaat in de nieuwe zaal ongeveer 200 voorstellingen per jaar doen. Dat zijn er nu nog zo’n 110. "Dat betekent dat we ook voorstellingen gaan maken die alleen in Amsterdam te zien zullen zijn", zegt Van Hove tegen Het Parool. "We zullen dus ook een nieuw publiek moeten aanboren en meer aan marketing doen."
In de sokkel van het nieuwe theater bevindt zich het repetitielokaal waar de wanden ook van glas zijn. Van Hove hoopt dat het passanten niet onopgemerkt voorbij gaat. “Ik wil graag dat voorbijgangers kunnen zien dat hier toneel wordt gemaakt, dat we repeteren, werken. Hopelijk worden ze zo geprikkeld om eens een voorstelling te bezoeken."
De hoeveelheid glas in het toneelgebouw roept toch enige vragen op. Willen spelers in een repetitielokaal wel constant door passanten worden bekeken? Volgens Van Hove zijn die glazen wanden juist een bron van inspiratie om mee te werken. "Toneelgroep Amsterdam wil met zijn voorstellingen midden in de wereld staan. Daar past een theaterarchitectuur als deze prima bij."
Het theatergezelschap zal de nieuwe zaal intensief gaan gebruiken, zegt Van Hove. "Naar Toneelgroep Amsterdam gaan moet net zoiets zijn als naar de bioscoop gaan." Toneel Groep Amsterdam gaat in de nieuwe zaal ongeveer 200 voorstellingen per jaar doen. Dat zijn er nu nog zo’n 110. "Dat betekent dat we ook voorstellingen gaan maken die alleen in Amsterdam te zien zullen zijn", zegt Van Hove tegen Het Parool. "We zullen dus ook een nieuw publiek moeten aanboren en meer aan marketing doen."

Melkweg gaat zestig concerten of voorstellingen per jaar programmeren in de Rabozaal. De zaal kan ook ingezet worden voor 1500 man staand publiek, maar Melkweg is niet van plan er bands neer te zetten die net zo goed in de Max kunnen staan, die een bijna gelijke capaciteit heeft. "We willen de zaal gebruiken voor festivals, en voor bijvoorbeeld videokunstprogramma's die erbij horen." Melkweg wil er ook films gaan tonen die door een live band begeleidt worden.

De Stadsschouwburg vult de overige avonden in de Rabozaal in. Dat zijn er ruim honderd. Met de tweede zaal erbij hoopt Melle Daamen het bezoekersaantal van de schouwburg te verhogen van 120.000 naar 190.000 per jaar. Om de hoek wordt gebouwd aan de Nieuwe de La Mar theaters van Joop van den Ende. Daamen ziet dit niet als concurrentie: "we zullen geen concurrenten worden. Van den Ende heeft een andere programmering, een ander publiek. Maar bij elkaar maken we het Leidseplein tot een theatercentrum."

De Stadsschouwburg wil van het Leidseplein hét cultuurplein van Nederland maken. Directeur Cor Schlösser: "Het is altijd mijn angst geweest dat het Leidseplein ten prooi zou vallen aan dronken feestgangers en toeristen die niets hebben met theater. Als je de schouwburg niet voor het serieuze repertoire behoudt, staan daarin binnen de kortste keren alleen nog comedy en musicals. En dat zijn genres die nadrukkelijk niet in de schouwburg worden geprogrammeerd. De uitbreiding van het gebouw met een tweede zaal en grand café moet je ook zien als de redding van het Leidseplein."

Kort na zijn aantreden als directeur noemde Melle Daamen de nieuwe Stadsschouwburg een "toonaangevend centrum van de Nederlandse theatercultuur". Volgens hem moest het gebouw de hele dag levendigheid uitstralen in plaats van uitsluitend ’s avonds tijdens voorstellingen open zijn. Eén van de belangrijkste veranderingen is dat de monumentale entree aan de voorkant nu café restaurant Stanislavski herbergt. Tot na middernacht kunnen de bezoekers napraten over de voorstelling.

De sfeer is Parijzig. Dit komt volgens Daamen door de hoogte, het cafégeroezemoes zonder muziek, maar vooral door de stijlverwantschap met de Parijse Opéra Garnier. Omdat de horeca aan de voorkant van de Stadsschouwburg is geplaatst zijn de kaartverkoop en de officiële ingang naar de (rechter)zijkant verhuisd. Volgens de trouwe aanhang is er een groot gedeelte van de allure verdwenen, maar dat is onzin volgens Daamen. ‘De entree door de hoofdingang blijft ook nadrukkelijk bestaan met een breed, van tafeltjes vrijgehouden pad. Horeca is voor mij niet een doel, maar een middel om de schouwburg open te krijgen.’

De eerste voorstelling op 14 april was ‘een historisch moment’ volgens Van Hove. Het stuk ‘Kreten en Gefluister’ liet met veel techniek, licht- en geluidseffecten, videoschermen en neerdalende decorstukken zien waar de hypermoderne Rabozaal toe in staat is.

De officiële opening van de Rabozaal vindt 1 juli plaats.

Animal Collective - Merriweather Post Pavilion

2009-05-31T05:02:00.000-07:00

★★★½
psychedelica / freakfolk / elektronica
Wanneer ik de vraag zou moeten beantwoorden wat nou de meest freaky muziek van het moment is, dan antwoordt ik zonder twijfel Animal Collective. Deze Amerikanen brachten onlangs hun negende studioalbum uit. Dat is veel, als je bedenkt dat hun eerste album in 2000 in de schappen lag. Maar eigenlijk begint dit dierencollectief uit New York pas serieuze bekendheid te krijgen sinds Strawberry Jam uit 2007. Met die plaat werd hun muziek iets toegankelijker. Nu is daar opvolger Merriweather Post Pavilion. En weer worden ze orenschijnlijk iets toegankelijker. Maar echt toegankelijk zijn ze nog lang niet. En dat is meteen wat de muziek van Animal Collective zo spannend maakt. Niets is zeker bij deze jongens. Tijdens een live-optreden moet je niet gek opkijken als je geen één nummer herkent. Live wordt namelijk heel brutaal geïmproviseerd en de basis gelegd voor het volgende album. Als bandlid moet je bij de liveshows aanwezig zijn om mee te mogen doen op plaat. Door deze regel is Merriweather Post Pavilion zonder vast bandlid Deakin (Josh Dibb) opgenomen. Maar overgebleven bandleden Avey Tare (David Portner), Panda Bear (Noah Lennox) en Geologist (Brian Weitz) laten horen dat ze ook zonder Deakin kunnen. De muziek is vanwege zijn uniekheid moeilijk te classificeren. Samenzang met innovatieve electrobliepjes is misschien wel het meest treffend. Zelf omschrijft de band de nieuwe plaat als ‘een lagune onder water’. Het tekent hun apartheid. Eén ding is duidelijk: de mannen van Animal Collective zijn of knettergek, of gebruiken grote hoeveelheden LSD. Houd het maar op een combinatie hiervan.

Creature with the Atom Brain | Transylvania

2009-05-30T12:14:00.000-07:00

★★★½
psychedelische indierock
In 2007 is Aldo Struyf helemaal terug met een nieuwe band genaamd Creature with the Atom Brain. En als Millionaire-bandlid wordt elke release waar je aan meewerkt vergeleken met Millionaire-werk. In dit geval is dat op zijn plaats. Harde, smerige (noise-)rocknummers met zo nu en dan een effectje op de stem. En zelfs Millionaire-frontman Tim Vanhamel zingt op een nummertje mee. Hoewel het commercieel niet zo’n succes wordt als die andere Belgische band (ondanks dat ook Mark Lanegan een nootje meezingt), doet het daar in artistiek opzicht zeker niet voor onder. Nu is het alweer tijd voor de opvolger. Bij Millionaire was de tweede (en tot nog toe laatste) plaat wat minder dan het debuut. Eens kijken hoe CWTAB het er vanaf brengt.

De nieuwe plaat heet Transylvania en de (prachtige) hoes verraadt eigenlijk al een beetje hoe de plaat gaat klinken: donker. Dit vooral dankzij bassist Jan Wygers en de stoffige, sferische geluiden uit de keyboard van Struyf. Het gitaarspel van (eveneens) Struyf en Michiel van Cleuvenbergen is dun en maakt het iets lichter verteerbaar. Dat gitaarspel is misschien de opvallendste wijziging in het spel van het kwartet, in vergelijking met debuut I Am the Golden Gate Bridge. Waar voorheen de gitaren schurend en knalled allerlei smerigheid uitstootten, is dat nu wel verleden tijd. Nog steeds wordt er stevig gerockt. Maar de noise is een beetje weg. Duidelijk geen tweede I Am the Golden Gate Bridge. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar dat was wel iets dat het debuut zo smakelijk maakte.

De plaat is donkerder, met meer psychedelica. En minder gek. Geen uitschieter zoals het debiele Rapeman’s Scalp. Ook Mark Lanegan kan daar niet voor zorgen. Hij zingt wederom een nummertje mee. Maar niet met de oude vertrouwde berenstem. Sterker nog, als je niet beter wist, zou je niet geloven dat dit Lanegan is met dat hoge (!) stemmetje. Opvallend is ook het Johaneske nummer Spinnin’ the Black Hole. Een nummer dat er net zo goed een van Jacco de Greeuw had kunnen zijn. De meerstemmigheid, de melodie.

Maar het is ook goed dat CWTAB niet hetzelfde kunstje probeert te flikken. Het Millionaire-geluid is eruit. Misschien dat Struyf definitief is gebroken met deze ruwe sound. Geen probleem, zo lang hij met zijn mannen platen als deze blijft maken. De vraag is wie als eerste met een derde plaat komt. Creature, of toch Millionaire? Ach, het maakt ook niet uit. Het is bij Struyf toch wel in veilige handen.

Broken Social Scene | You Forgot It in People

2009-05-13T08:51:00.000-07:00

★★★★★
indierock
You Forgot It in People van supergroep Broken Social Scene is een meesterwerk uit 2002. Al zes jaar oud dus, maar geniet (nog) niet de bekendheid die het verdient. Dit album is te perfect voor woorden.

Intro Capture the Flag is een rustig ambient-achtig stuk. Daar is Broken Social Scene nooit vies van. Het dromerige nummer laat je zweven. Daarna kan het echt beginnen.

KC Accidental zet in. Stevige drumslagen worden begeleid door een stel snijdende gitaren. Je belandt in een droom. Een droom die er voor zorgt dat je nooit meer iets anders wilt dromen. Smerige gitaren bekladden kunstig het canvasdoek, dat ook wel het menselijk oor genoemd wordt, in Stars and Sons. In Almost Crimes verdwaal je in een enorm landschap, waar bomen blazers en huizen gitaren zijn. Zie mij niet als volslagen gek (ik ben volstrekt niet gek), proef zelf de muziek maar. Dan zul je er achter komen dat ik enkel de waarheid spreek. We gaan verder en krijgen meer van de wereld van Broken Social Scene te zien. Na de bomen en huizen in Almost Crimes, zak je langzaam, maar bovenal stuurloos door een groot water in Looks Just Like the Sun. Aan het einde van dat nummer wordt je via een draaikolk meegezogen naar Pacific Theme. In dit nummer droom je behalve over landschappen, ook over dieren. Ja, echt álles zit in dit album. Kikkers kwaken opgewekt naar vettige, ietwat droevige geluiden die toch ook iets vrolijks met zich meedragen. Frisdroevig is het juiste woord. Geesten hebben in Pacific Theme echter het laatste woord. Een stel aliens neemt het van hen over in Anthems for a Seventeen Year-Old Girl. Dit zijn geen gemene aliens. Dat vooroordeel over aliens moet maar eens de wereld uit. Eerst sloom, daarna steeds enthousiaster, vertellen zij constant hetzelfde korte verhaal. Zielige violen grijpen in wanneer het bijna te gezellig wordt. Het hoogtepunt moet hier nog komen: het orenschijnlijk nonchalante Cause = Time. Hier houden we het simpel. Tijdens het beluisteren van dit nummer waan je je in Melkweg Oude Zaal en luister je naar Cause = Time van Broken Social Scene. En dat is genieten, kan ik je verzekeren. Via een optrekkende intercity belandt je in Late Nineties Bedroom Rock for the Missionaries. Stel je hier geen stomende rock bij voor, al stoomt het wel degelijk. Mooie rustige volslanke vrouw kookt rijst met een dik en blauw sausje. Na een tijdje valt dit rustige weg, en begint ze met pannendeksels te gooien. De muziek spreekt tot de verbeelding. Zo ook de titel van het volgende nummer: Shampoo Suicide. Je blijft klemzitten in die diepe droom, maar dat is geen absoluut geen probleem. Na het horen van Lover’s Spit zou je Broken Social Scene bijna gaan vergelijken met Radiohead, maar zie daar maar van af. Eerstgenoemde zou daarmee tekort gedaan worden. I’m Still Your Fag is een van de rustige nummers. Opvallend is dat daar even goed nog ongelooflijk veel in zit. Afsluiter Pitter Patter Goes My Heart is een A Silver Mt. Zion-achtig violenspel, maar dan met de gouden rand die Broken Social Scene geeft aan alles wat het aanraakt.

Als ik You Forgot It in People moet vergelijken met iets, dan zou ik dat weigeren. Met het mes op de keel zou ik het mes mijn keel laten doorsnijden. Dit is ongeëvenaard, dit is meer dan kunst. Dit is baas. Zwaar baas.

Patrick Wolf | The Bachelor

2009-05-01T03:41:00.000-07:00

★★★★½
alternatieve pop

In 2007 kwam Patrick Wolf met The Magic Position. Een tegenvallende plaat. De kans dat de Brit het beter gaat doen in 2009 lijkt behoorlijk groot. Hij brengt dit jaar namelijk twee platen uit. De eerste hiervan, The Bachelor (Battle One), verschijnt 1 juni. Battle Two, Conqueror, moet aan het einde van het jaar in de schappen liggen. Maar eigenlijk is 2009 met die eerste plaat al geslaagd voor Wolf.

Tot dusverre kende het huidige muziekjaar nog maar één echt meesterwerk met The Crying Light van Antony And The Johnsons. The Bachelor valt te vergelijken met The Crying Light. Eigenlijk is The Bachelor daar een soort snelle versie van met een electrosausje. Wolf weet net als Antony met zijn stem een enorme emotie in de nummers te leggen. Daarnaast spelen ook hier de strijkers en piano een belangrijke rol. De nummers sluiten perfect op elkaar aan. Bijna onopgemerkt zet het volgende nummer alweer in. Toch kent het album een grote diversiteit aan stijlen. Van upbeat semi-techno nummertjes tot groteske, bijna pompeuze stukken zoals The Sun Is Often Out. Vooral tijdens dit soort nummers is de referentie naar Antony zeer op zijn plaats. Dit zou net zo goed een album van Antony kunnen zijn, wanneer die een stuk dunner had geweest.

The Bachelor kent een aparte sfeer. Ondanks het gebruik van de nodige electro heeft het ook iets Oosters. Gezien de albumhoes lijkt dat ook wel de bedoeling van Wolf. Uitschieters zijn de nummers die het midden lijken te kiezen tussen het snelle en het groteske, zoals Damaris en Thickets. Ook de hardste song van de plaat, Battle, mag er wezen. Dat zou nog wel eens een aardige hit kunnen worden.

Patrick Wolf zou best een bezig kunnen zijn aan zijn beste jaar uit zijn carriere. Nu al zeer benieuwd naar opvolger Conqueror. Wolf klopt met The Bachelor Antony nog niet, maar dat is nu eenmaal vrijwel onmogelijk. Wél verzekert hij zich begin mei al bijna van een plaatsje in mijn eindlijstje voor 2009. Het tweede meesterwerk van het jaar is binnen.

Bas(is) voor geniaal nummer

2009-04-26T16:59:00.000-07:00

Waarschijnlijk is het gewoon een veel voorkomend contrabaslijntje, en zit ik op uilenluiers te brallen. Toch lijkt het baslijntje dat door het nummer W.C.S. (First Draft) van dEUS loopt, vreselijk veel op die aan het begin van Little Umbrellas van Frank Zappa. Het zou me niks verbazen als blijkt dat dEUS dit inderdaad van Zappa heeft overgenomen. Het nummer van dEUS (dat verder in niets op dat van Zappa lijkt) staat op hun debuut Worst Case Scenario uit 1994. Indertijd speelde Zita Swoon-frontman Stef Kamil Carlens nog in dEUS. Tegelijkertijd was hij al bezig met Moondog Jr., het vroege Zita Swoon. Maar in hun beginjaren klonken ze nog totaal anders dan nu. Veel experimenteler, veel grilliger en met Captain Beefheart-invloeden. Luister maar eens naar het album Everyday I Wear a Greasy Black Feather on My Hat van Moondog Jr. en oordeel zelf. Op dat album staat ook het nummer Ricochet, hieronder in een live-uitvoering op Rock Werchter 2005.

Goede kans dat Karlens vroeger goed naar Captain Beefheart heeft geluisterd. Alle platen denk ik. Alle platen waar hij op meedeed zelfs. Zo deed Captain Beefheart in 1969 mee op het nummer Willie the Pimp van het album Hot Rats van Frank Zappa. Daar is Zappa weer. Karlens heeft na het luisteren van Willie the Pimp het cd'tje netjes afgeluisterd, zonder al te veel tegenzin. Even blijft hij hangen bij het nummer Little Umbrellas, dat een kalm baslijntje bevat.

Hij zou het nooit meer vergeten. Ja, dit is heerlijk dacht Stef Kamil. En zowaar stopt hij het in 1994 in het nummer W.C.S. (First Draft). Zoals gezegd: misschien is het wel gewoon een heel vaak voorkomend baslijntje. Als dat zo is dan kunnen we dit beschouwen als een weggegooid en bovenal kostbaar stuk internet. Maar ik heb het tot nog toe slechts twee keer gehoord. Het baslijntje blijkt de basis te zijn voor een geniaal nummer. Dat blijkt wel uit het dEUS-nummer waarin het gebruikt is.

I Put a Spell On You

2009-04-26T02:08:00.000-07:00

Vaak is het bij covers zo dat ze niet beter dan het origineel zijn. Reden kan zijn dat degene die het nummer schreef er het optimale uit heeft gehaald en dat elke andere versie bijna per definitie minder is.

I Put A Spell On You is daar misschien wel een uitzondering op. Van dit nummer uit 1958 van de altijd bezopen en knettergekke Screamin' Jay Hawkins zijn meerdere sterke uitvoeringen. Tja, hij wordt nu eenmaal vaak gecovered, dan is dat onontkombaar.

De bekendste versie is waarschijnlijk die van Creedence Clearwater Revival.

Arthur Brown is misschien nog niet zo gek als Screamin' Jay Hawkins, maar hij had er geen alcohol voor nodig (volgens mij). The God of Hellfire die een toverspreuk over je uit spreekt. Dat moet je haast wel serieus nemen.

Op Eels' Useless Trinkets, dat vorig jaar verscheen, staat een live-versie van I Put A Spell On You. Bijna onherkenbaar grommend, maar dat laatste maakt het één van de hoogtepunten van de rariteiten-plaat. Helaas niet te vinden op YouTube, dus koop maar gewoon de Useless Trinkets, er staan veel meer genietbaarheden op. Een must voor de Eels-fan.

Een jonge Nick Cave lijkt hier in de video duidelijk onder invloed van verboden medicijnen. Je kunt hem dus niet beschuldigen van te weinig inlevingsvermogen in de man die het nummer bedacht heeft. Het lijkt wel de jostiband, Maar Nick Cave was indertijd de enige die dat mocht samen met Tom Waits. En Nick leeft zich echt helemaal uit.

David Gilmour speelt hier een langzame bluesversie van het nummer. Hij wordt hierbij ondersteund door Jools Holland op piano (uiteraard) en Mica Paris neemt de vocalen voor haar rekening. Lekker voor oude mannen, zoals ik.

Tot slot de beste. Screamin' Jay Hawkins zelf. Het origineel is bij dit nummer toch weer het beste, ook dit nummer is geen uitzondering. Schreewende Jay klopt Creedence en Eels met gemak, al is het maar om die geweldige kop en zijn enorme bezetenheid.

Vuur

2009-04-25T17:56:00.000-07:00

Op het album A Piece Of Strange van CunninLynguists uit 2005 zit één duidelijke uitschieter. Dit nummer heet Hellfire. Vanaf de eerste luisterbeurt weet je zeker dat dit één van de beste Hip Hop-nummers is die je hebt gehoord. Keihard stoempende beat, maar het beste is misschien nog wel het heerlijke geschreeuw aan het begin van het nummer.

Vooral op basis van Hellfire bezocht ik het concert van de kutjelik MC's in Tivoli de Helling afgelopen dinsdag. Tof voorprogramma (Substantial), DJ Flip Flop draait als een malle, en ook de hoofdact is sterk. En uiteraard doen ze ook hun kraker Hellfire. Hop, in de pit. Dat is puur genieten. Iemand met een kopstoot een bloedende kanis bezorgen onder begeleiding van dat knalharde nummer. Ja, op zulke momenten kan een man wel degelijk meer dan één ding tegelijk.

De dag na het concert vraagt mijn vader waar ik de vorige avond nou eigenlijk heen was. Ik kon het natuurlijk vertellen, maar het is veel leuker om het dan even te laten horen. Juist omdat ik weet dat mijn vader Hip Hop verafschuwt. Ik zet Hellfire op, in gretige afwachting van een vies gezicht. Die blijft uit. 'Arthur Brown!', roept ie. Wie is Arthur Brown? 'Dit nummer is origineel van Arthur Brown', zegt mijn vader. Ik ben geshockeerd. Dacht ik mijn nieuwe Hip Hop-helden te hebben gevonden, komt hij met dit nieuws. Doet niks af aan het nummer, dat nog steeds heerlijk is, maar toch wel aan de genialiteit van CunninLynguists.

Uiteraard zoek ik de versie van Arthur Brown op, die uit al uit 1968 stamt en Fire heet. Ik zie een duivelse man met een vuurmijter die schreeuwt dat hij de God van het hellevuur is. Jaja, dit is een onbetwiste baas. Mooie is dat hij ook echt pijn scheen te hebben tijdens de opnames van de clip. Dat ding op zijn kop werd nu eenmaal loeiheet.

Toch nog maar een keer de versie van de beffers opzetten. En hmm, eigenlijk is deze lekkerder dan het origineel! Ik denk even na en bedenk me alle hiphopbeats nu eenmaal samples zijn. En soms maken ze het origineel beter. Hip Hop is een ware verrijking voor de muziek. Zij zorgen er immers voor dat (bijna) vergeten nummers als Fire niet vergeten worden, en weten het zelfs beter behapbaar voor een nieuwe generatie te maken. Ja, dan zijn de CunninLynguists toch best wel geniaal.